6 Ekim 2026
24 fps bir videoyu 25, 30 veya 60 fps'e dönüştürmek: biri yapay zeka olmak üzere üç yöntem
%4 hızlandırmak, dört karelik bir kareyi tekrarlamak veya eksik kareleri enterpolasyonla icat etmek: bir videoyu 24'ten 25, 30 veya 60 fps'e geçirmek için her yöntemin ne yaptığı, neye zarar verdiği, ffmpeg komutları ve yapay zeka ile dönüştürmenin, kendi çekimlerimiz üzerinde ölçtüğümüz, maliyeti.
Frank HoubreImaginode'un kurucusu
Kare hızını değiştirmenin üç yolu
Saniyede 24'ten 25, 30 veya 60 kareye geçmek için videoyu daha hızlı oynatabilir, bazı kareleri tekrar edebilir veya mevcut kareler arasına yeni kareler icat edebilirsiniz; bunlardan yalnızca üçüncüsü hem süreyi hem de akıcı hareketi korur.
Saniyede 24 kareden oluşan bir video, her saniye için 24 görüntü içerir. Saniyede 30 kareden oluşan bir video ise 30 görüntü içerir. Birinden diğerine geçmek, var olmayan altı kareyi bulmak demektir. Bunu yapmanın sadece üç yolu vardır ve en basitinden en pahalısına kadar her yazılım bunlardan birini kullanır.
İlk yöntem hiçbir şey icat etmeden videoyu daha hızlı oynatmaktır: bir saniyenin 24 karesi, bir saniyeden biraz daha kısa bir sürede gösterilir. İkinci yöntem hızı korur ve boşlukları doldurmak için mevcut kareleri tekrarlar. Üçüncü yöntem ise iki komşu kareye bakar ve bunların arasında bulunması gereken kareyi hesaplar: buna enterpolasyon denir ve yapay zeka bunu artık eski algoritmalardan çok daha iyi yapmaktadır.
Doğru seçim hedeflenen kare hızına bağlıdır. 24'ten 25'e geçişte ilk yöntem, Avrupa televizyonunun klasik bir yöntemidir. 24'ten 30'a geçişte ise ikinci yöntem, çoğu platformun size söylemeden yaptığı şeydir. 30, 50 veya 60'ta akıcı bir hareket istediğiniz anda üçüncü yönteme ihtiyacınız olur. Hangi kare hızının neden tercih edildiği 24, 25, 30 veya 60 fps: hangi kare hızı seçilmeli başlıklı yazıda açıklanmaktadır.
24'ten 25'e: %4 hızlandırmak
Saniyede 24 karelik bir videoyu 25'te oynatmak süreyi %4 kısaltır ve sesi yaklaşık 0,7 yarım ton yükseltir; bu, Avrupa'da televizyonda gösterilen filmlerin tarihsel dönüştürme yöntemidir ve hiçbir kare ne icat edilir ne de çoğaltılır.
24 ile 25 arasındaki fark o kadar küçüktür ki Avrupa yayıncıları uzun süre hiçbir şeyi yeniden hesaplamamayı tercih etmiştir: film basitçe %4,17 daha hızlı oynatılır. Her bir orijinal kare bir kez gösterilir, hareket tamamen düzenli kalır ve 100 dakikalık bir film 96 dakika sürer. Buna genellikle PAL hızlandırması denir.
Bunun bedeli seste ödenir: %4,17 daha hızlı çalındığında ses yaklaşık 0,7 yarım ton yükselir. Kalın bir ses biraz daha tiz duyulur, bir müzik parçası tonu hafifçe değişir. Günümüz araçları ses perdesini değiştirmeden sesi hızlandırır. ffmpeg ile bu işlem tek satıra sığar: ffmpeg -i girdi.mp4 -filter:v "setpts=PTS*24/25" -r 25 -filter:a "atempo=25/24" cikti.mp4. 10 saniyelik bir test klibinde, 240 karenin tümü korunur ve dosya, ses dahil, 9,6 saniye sürer, aynı perdede.
Bu yöntem sürenin önemli olduğu durumlarda uygun değildir: görüntüye kesilmiş bir müzik, bir voice-over ile senkronize bir çekim, süresi sabit bir reklam gibi. Ayrıca 25'in üzerinde de işe yaramaz: 24'ten 30'a hızlandırarak geçmek, filmi %25 daha kısa yapar ve sesleri çizgi film sesine döndürür. Bu durumlarda süre korunur ve yeni kareler üretilir.
24'ten 30'a: dört karede birini tekrarlamak
Enterpolasyon olmadan, 24 kare dört karede birini tekrarlayarak 30'a çıkarılır: süre korunur ama hareket düzenli sarsıntılarla ilerler, bu da panoramik ve kamera kaydırma çekimlerinde çok görünür bir takırtıya dönüşür.
Otuzu yirmi dörde böldüğünüzde 1,25 çıkar: her dört orijinal kare için beş kareye ihtiyaç vardır. En basit çözüm, dört kareden birini iki kez göstermektir. ffmpeg -i girdi.mp4 -vf fps=30 cikti.mp4 komutunun yaptığı şey tam olarak budur; çoğu montaj yazılımı 24 fps bir klibi 30 fps bir zaman çizelgesine bıraktığınızda da aynısını yapar, 24 alıp 30 gösteren bir platform da böyle davranır.
Sonuç süreyi ve sesi korur ama hareket artık düzenli değildir: üç normal adım, bir yerinde sayma adımı, üç normal adım. Konuşan bir yüzde bu fark edilmez. Ama bir drone panoramiğinde, yanal bir kamera kaydırmasında veya kayan bir metinde görüntü saniyede birkaç kez küçük sarsıntılarla ilerler. Amerikan televizyonu onlarca yıl bu kusurun bir varyantıyla yaşadı: yarım kareler arasında tekrarı dağıtan 3:2 pulldown yöntemi.
Aşağıdaki görseller aynı çekimdeki farkı göstermektedir. Üstte, saniyede 24 karelik kaynaktan ardışık dört kare bulunur. Ortada, çoğaltma sonrası elde edilen beş karşılık gelen kare bulunur: bunlardan ikisi tamamen birbirinin aynısıdır. Altta, yapay zeka enterpolasyonu sonrası beş kare bulunur: her biri farklıdır ve köy düzenli bir hızda ilerler.
24'ten 30'a veya 60'a: eksik kareleri icat etmek
Yapay zeka enterpolasyonu, görüntünün her bölgesinin ardışık iki kare arasında nasıl hareket ettiğini tahmin eder, ardından aradaki kareleri hesaplar: süre ve ses değişmez, hareket ise saniyede 25, 30, 50 veya 60 karede de düzenli kalır.
Bir enterpolasyon modeli iki komşu kareyi alır ve her küçük bölge için nereye gittiğini hesaplar: çatı üç piksel aşağı inmiş, dalga sola kaymış, el dönmüş. Bundan hareket vektörleri çıkarır, ardından her bölgenin yolun bir kısmını katettiği bir ara kare oluşturur. Eski algoritmalar aynı şeyi kare bloklarla yapıyor ve kenarlarda yırtıklar bırakıyordu; günümüzün sinir ağları ise hem kenar hatlarını hem de hareket eden bir nesnenin ardında ortaya çıkan görüntüyü çok daha iyi işler.
24'ten 30'a geçmek için model, dört karenin olduğu yere, hemen hemen hiçbir zaman orijinal bir kareyle çakışmayan anlarda beş kare yerleştirir. 60 için her orijinal kareye iki buçuk kare yerleştirir. 25 için ise yirmi beş karede yalnızca bir kare gerçekten icat edilir ve dönüşüm pratikte fark edilmez. Her durumda video tam olarak aynı süre boyunca devam eder ve ses kanalı olduğu gibi kopyalanabilir.
Bunu 6 Ekim 2026'da, saniyede 24 kare ve 1280 × 720 çözünürlükle oluşturduğumuz kendi çekimlerimizden ikisi üzerinde ölçtük. 10,04 saniyelik, 241 karelik bir drone uçuşu, 25'te 251 kare (10,04 saniye), 30'da 300 kare ve 60'ta 600 kare (10,00 saniye) olarak çıktı. Müziği olan 8 saniyelik bir parfüm reklamı, sesi bozulmadan ve senkronize şekilde, 30'da 240 kare olarak çıktı. Enterpolasyonda neyin yanlış gidebileceği ve ne zaman gideceği yapay zeka ile kare enterpolasyonu başlıklı yazıda ayrıntılı olarak ele alınmıştır.
Imaginode'da adım adım yöntem
Canvas'ta, Video modundaki Geliştir node'u kare hızını değiştirir: ×1'de Topaz çözünürlüğü korur ve 30 kareye kadar 720p'de beş saniye için 6 kredi, 50 veya 60'ta 12 kredi tutar; kaynağın süresi ve sesi korunur.
Çekiminizi, az önce üretmiş bir Video node'unu veya bir Medya node'una aktarılmış bir mp4'ü, Video modundaki bir Geliştir node'una bağlayın. Topaz Proteus'u ve ×1 çarpanını seçin: çözünürlük değişmez, sadece kare hızı değişir. Kare hızını, 24, 25, 30, 50 veya 60, seçin ve çalıştırın. Fiyat, geçiş başına bir saniyeden altmış saniyeye kadar çekimin gerçek süresine göre hesaplanarak butonda gösterilir.
Fiyat sağlayıcının ücret tarifesini izler: 30 kareye kadar bir büyütme fiyatıdır, 720p çıkış için beş saniyede 6 kredi, 1080p için 12 kredi. 50 veya 60'ta bu fiyat ikiye katlanır, çünkü hesaplama iki kat daha fazla kare üzerinde yapılır. Çekiminizin aynı zamanda çözünürlüğünün de artması gerekiyorsa, ByteDance Upscaler ikisini birden yapar: 720p'den 1080p'ye ve 30 kareye çıkarma işlemi beş saniyede 5 kredi, 60'ta ise 9 kredi tutar.
"Bir videonun kare hızını değiştirme" şablonu, 24 karelik bir köy uçuşunun 30'a ve 60'a dönüştürüldüğü, iki geçiş için toplam 18 kredilik, zaten kablolanmış bu iş akışını içerir. Kaynağı kendi çekiminizle değiştirip yeniden çalıştırın. Kare hızına dokunmadan büyütmek için aynı mantık bir videoyu netleştirme sayfasında da geçerlidir.
Bir montaj yazılımında veya ffmpeg ile
DaVinci Resolve ve Premiere Pro, bir klibin kare hızı projenin kare hızından farklı olduğunda optik akış modu ile enterpolasyon yapabilir, ffmpeg de minterpolate filtresini sunar; bu yerel araçlar ücretsizdir veya zaten ödenmiştir, ama son dönemin modellerine kıyasla daha yavaş ve yırtılmaya daha açıktır.
DaVinci Resolve'da, kare hızı projenin kare hızından farklı olan bir klip varsayılan olarak Nearest modunda, yani çoğaltma yöntemiyle, dönüştürülür. Klibin retiming ayarı ayrıca komşu kareler arasında bir geçiş olan Frame Blend'i ve bir enterpolasyon olan Optical Flow'u da sunar; daha gelişmiş Speed Warp modu ise 295 dolarlık Studio sürümüne ayrılmıştır. Ayda 22,99 dolara satılan Premiere Pro ise klibin zamansal enterpolasyonunda aynı seçenekleri sunar: Frame Sampling, Frame Blending veya Optical Flow. Her iki durumda da hesaplama, render sırasında, kendi bilgisayarınızda yapılır.
ffmpeg ile minterpolate filtresi, bir sinir ağı kullanmadan, hareket telafili enterpolasyon yapar: ffmpeg -i girdi.mp4 -vf "minterpolate=fps=60:mi_mode=mci:mc_mode=aobmc:me_mode=bidir:vsbmc=1" cikti.mp4. Bu yöntem ücretsizdir ama yavaştır, hesaplama işlemci üzerinde yapılır ve hızlı hareket eden nesneler yırtık kenarlar veya halo izleri bırakır. Belgelendirmenin kendisi bile bir sahne değişikliğinin hareket vektörlerini rastgele hale getirdiği konusunda uyarır.
Bu araçlar basit bir çekim, yavaş bir hareket veya 24'ten 25'e bir dönüşüm için hâlâ kullanışlıdır. Çok hareketli bir çekim için, bir drone, bir dans, bir kalabalık, son dönem enterpolasyon modelleri çok daha temiz kenar hatları verir. Ücretsiz ve ücretli araçların karşılaştırması yapay zeka ile kare enterpolasyonu başlıklı yazıda bulunmaktadır.
Kaçınılması gereken üç tuzak
Zaten kesilmiş bir montajı dönüştürmek her kesme noktasında hayalet bir kare yaratır, saniyede 60 kareyi hedeflemek sinema havasını ortadan kaldırır ve kare hızı ile ağır çekimi birbirine karıştırmak hiç gelmeyecek bir efekti beklemek anlamına gelir.
Birinci tuzak: her çekim yerine nihai videoyu dönüştürmek. Her sert kesmede model, birbiriyle ilgisi olmayan iki kare arasında bir hareket aramaya çalışır ve her kesme noktasında bir an için görünen, iki çekimin üst üste bindiği bir kare üretir. Çekim çekim dönüştürüp ardından montajlamak gerekir. Elinizde yalnızca nihai dosya varsa, bazı araçlar sahne değişikliklerini algılayıp kesme noktalarını atlar; bunu kare kare kontrol etmek gerekir.
İkinci tuzak: her şeyi 60'a çevirmek. Saniyede 60 karelik bir video, bir futbol maçının veya bir video oyununun akıcı görünümüne sahiptir. Bu, spor, bir ekran eğitimi videosu veya bir ürün kaydırma videosu için mükemmeldir. Ancak hafif hareket bulanıklığının estetiğin bir parçası olduğu kurgusal bir çekimde genellikle iyi karşılanmaz; televizyonların hareket yumuşatma özelliğine yönelik eleştiriler de buradan gelir.
Üçüncü tuzak: ağır çekim beklemek. 24'ten 60'a geçmek süreyi korur: sahne aynı hızda, ama daha fazla kareyle ilerler. Ağır çekim ise bu 60 kareyi saniyede 24 kare olarak oynatmaktır, bu da çekimi iki buçuk kat uzatır. Asılı kalan su damlaları ve havada süzülen saçlarla gerçek, çarpıcı bir ağır çekim için en iyisi bunu doğrudan üretmektir: bakınız yapay zeka ile ağır çekim video.
Özet
24'ten 25'e: süre ve ses değişebiliyorsa %4 hızlandırın, değilse enterpolasyon yapın. 24'ten 30, 50 veya 60'a: montajdan önce, çekim çekim enterpolasyon yapın. Kareleri çoğaltmak yalnızca hareket yavaşsa işe yarar.
Çoğaltma ücretsiz ve anlıktır ama düzenli hareket eden her şeyi takırdatır. Hızlandırma, süreden %4 ve seste hafif bir yükselme bedeliyle, saniyede 25 karelik bir film için idealdir. Enterpolasyon ise herhangi bir kare hızında süreyi, sesi ve düzenli hareketi aynı anda koruyan tek yöntemdir.
Imaginode'da bu işlem, Topaz ile ×1'de, 30 kareye kadar 720p'de beş saniyede 6 kredi; aynı zamanda 1080p'ye de çıkıyorsanız ByteDance Upscaler ile 5 kredi tutar. 30'un üzerinde fiyat ikiye katlanır. Her iki durumda da ses korunur.
Hemen hemen tüm yapay zeka videoları saniyede 24 kare olarak çıkar: montajınız, kanalınız veya ekranınız başka bir şey bekliyorsa, dönüştürme işlemi, renk düzenleme veya büyütme gibi, işin bir parçasıdır. İkincisi için bakınız 4K'da üretmek veya sonradan büyütmek.